Apel

 

Szanowne Koleżanki i Koledzy

W nawiązaniu do zaleceń Komisji Rewizyjnej Oddziału Regionalnego Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w Łodzi, Zarząd Oddziału zwraca się do wszystkich członków Łódzkiego Oddziału PSRWN z apelem o kalkulowanie ofert usług związanych z wykonywaniem zawodu rzeczoznawcy majątkowego na poziomie zapewniającym godziwe wynagrodzenie, posiłkując się przy tym stawką godzinową ustaloną w oparciu o kwotę bazową zawartą w art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy budżetowej obowiązującej w chwili składania oferty o świadczenie usługi, z uwzględnieniem treści § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym (Dz.U.75.46.254 ze zm.)*).

Zgodnie z ustawą budżetową (Dz.U.2012, poz. 273) kwota bazowa nie uległa zmianie od 2009 r. i wynosi 1873,84 zł, co pozwala na ustalenie stawki godzinowej na poziomie 31,86 zł.

*) § 2. 1. Podstawę obliczenia wynagrodzenia biegłych sądowych za wykonaną pracę, zwanego dalej „wynagrodzeniem biegłych”, stanowi kwota bazowa dla osób, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110, poz. 1255 i z 2000 r. Nr 19, poz. 239), której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia wynagrodzenia za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.

2. Jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej, wynagrodzenie biegłych za wykonaną pracę wynosi za godzinę pracy od 1,2% do 1,7% podstawy obliczania.

3. W razie złożonego charakteru problemu będącego przedmiotem opinii, wynagrodzenie określone w ust. 2 może być na wniosek zainteresowanego podwyższone w granicach do 50% stawki, jeżeli biegły ma dyplom ukończenia studiów wyższych lub dyplom mistrzowski oraz pełni funkcję biegłego sądowego nie krócej niż jedną kadencję lub rzeczoznawcy przez okres co najmniej pięciu lat.

4. (skreślony).

Ustawa z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw.(Dz. U. 99.110.1255 ze zm.):

Art. 5. Pracownikami państwowej sfery budżetowej są:

1)   osoby objęte mnożnikowymi systemami wynagrodzeń:

a)  osoby zajmujące kierownicze stanowiska państwowe, członkowie korpusu służby cywilnej, etatowi członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych i kolegiów regionalnych izb obrachunkowych, pracownicy Rządowego Centrum Legislacji, eksperci Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, asesorzy prokuratorscy, funkcjonariusze Służby Celnej,

 

 

 

Komentarz

Komisja Rewizyjna Oddziału Regionalnego Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w Łodzi w pkt 8.2 lit. a  sprawozdania za rok 2011 zaleciła:

„W miarę możliwości ujednolicenie w pewnych przedziałach stawek za wykonywanie operatów szacunkowych.”

Zalecenie to jak się wydaje ma ścisły związek z art. 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.03.153.1503 ze zm.):

„Art. 15. 1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez:

1) sprzedaż towarów lub usług poniżej kosztów ich wytworzenia lub świadczenia albo ich odprzedaż poniżej kosztów zakupu w celu eliminacji innych przedsiębiorców;

Art. 2. Przedsiębiorcami, w rozumieniu ustawy, są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które prowadząc, chociażby ubocznie, działalność zarobkową lub zawodową uczestniczą w działalności gospodarczej.” jednakże pamiętać wypada o wyroku Sądu Antymonopolowego z dnia 28 stycznia 2002 r. (sygn. akt XVII Ama 33/01) w sprawie z odwołania Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie przeciwko Prezesowi UOKiK, które to odwołanie Sąd oddalił zważając iż, decyzją z dnia 20 września 2000 r. Prezes UOKiK nakazał Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie zaniechania praktyk monopolistycznych stanowiących porozumienie polegające na ustalaniu minimalnych stawek wynagrodzeń za sporządzenia operatów szacunkowych dla najczęściej wycenianych nieruchomości zawarte w formie uchwały z dnia 13 października 1999 r. podjętej przez Radę Krajową Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych w Warszawie umożliwiającej tej Radzie określanie minimalnych stawek wynagrodzeń (Standard Zawodowy II) oraz uchwały (z dnia 14 października 1999 r.) ustalającej minimalne stawki takich wynagrodzeń. Prezes UOKiK ustalił, że Federacja uchwaliła cztery znowelizowane standardy zawodowe.

Zgodnie ze Standardem I, standardy zawodowe rzeczoznawców majątkowych stanowią normy zawodowe w dziedzinie wyceny nieruchomości. W świetle Standardu II, Federacja określa minimalne stawki wynagrodzeń czynności rzeczoznawcy, ten zaś nie może oferować swoich usług za wynagrodzeniem niższym niż stawki minimalne, pod rygorem zastosowania wobec niego kar dyscyplinarnych. W dniu 19 września 2000 r. Federacja uchyliła swoją uchwałę w sprawie minimalnych wynagrodzeń za czynności rzeczoznawcy majątkowego oraz uchwałę stanowiącą podstawę prawną do ustalania tych wynagrodzeń.

Prezes UOKiK uznał wprowadzenie w życie uchwał Federacji z 13 i 14 października 1999 r. za przejaw niedopuszczalnej ingerencji w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez rzeczoznawców majątkowych, mającą wpływ na stosunki konkurencyjne na krajowym rynku usług wyceny nieruchomości i godzącą w interesy konsumentów, którym odebrane zostało prawo do negocjacji stawek wynagrodzenia za zlecane usługi niższych od ustalonych przez Federację.

Wymierzając karę pieniężną, Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że w trakcie postępowania Federacja uchyliła zakwestionowane uchwały.

Federacja odwołała się od przedmiotowej decyzji, podnosząc, że skoro zaprzestała zarzucanych jej praktyk monopolistycznych w trakcie postępowania administracyjnego, postępowanie to powinno być umorzone. Ponadto kara pieniężna jest, zdaniem Federacji, zbyt wysoka. Nadto, zakwestionowała swoją pozycję dominującą na rynku relewantnym oraz to, że uznana została za przedsiębiorcę.

Sąd Antymonopolowy uznał, że ponieważ decyzja Prezesa UOKiK jest prawomocna, zatem prawomocny jest skierowany do Federacji nakaz zaniechania praktyki monopolistycznej polegającej na porozumieniu cenowym w postaci ustalenia minimalnych stawek wynagrodzeń za sporządzanie operatów szacunkowych dla nieruchomości. W związku z tym, bezprzedmiotowe stały się na etapie odwołania zarzuty wskazujące na brak pozycji dominującej na rynku, brak przymiotu przedsiębiorcy oraz zaniechanie stosowania praktyk monopolistycznych. Brak pozycji dominującej nie stanowił przesłanki negatywnej dla stwierdzenia praktyk monopolistycznych UOKiK w postaci porozumienia monopolistycznego.

W ocenie Sądu, Prezes UOKiK prawidłowo uznał Federację za związek przedsiębiorców, skoro przez związki rozumie się w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym izby, zrzeszenia i inne organizacje zrzeszające przedsiębiorców.

Sąd uznał, że zasądzenie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł było w pełni uzasadnione także na podstawie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, która zastąpiła przepisy ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i że wymierzona w decyzji kara w pełni realizuje swoją funkcję prewencyjną. Wymierzenie kary w mniejszej wysokości nie spełniłoby jej funkcji zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej. W szczególności nie zniechęcałoby do działania niezgodnego z przepisami prawa innych podmiotów prowadzącą działalność zbliżoną do działalności Federacji.

Polskie Stowarzyszenie Rzeczoznawców Wyceny Nieruchomości prowadzi działalność zbliżoną do Federacji i nawet jeżeli jest to inicjatywa lokalna, jak to ma miejsce w przypadku Oddziału Regionalnego PSRWN w Łodzi, mogłaby ona zostać oceniona jako działanie ignorujące przywołany wyżej wyrok.

W tym stanie rzeczy racjonalnym jak się wydaje rozwiązaniem realizującym pośrednio zalecenia Komisji Rewizyjnej jest wskazanie minimalnej stawki godzinowej za pracę rzeczoznawcy majątkowego, której wysokość można wywodzić z art. 174 ust. 5 ustawy  o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.10.102.651 ze zm.) – dalej ugn.

Zgodnie z tym przepisem „rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.”, a skoro tak to sąd może powołać na biegłego każdego rzeczoznawcę majątkowego, nawet nie wpisanego na listę biegłych sądowych, a ten wówczas za swoją pracę ma prawo żądać wynagrodzenia liczonego stosownie do § 2 rozporządzenia w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym, o którym mowa na wstępie.

Tym wnioskiem można by w zasadzie zakończyć apel realizujący zalecenie Komisji Rewizyjnej ale czy pozwoli on na skuteczne zapobieganie nieuczciwej konkurencji w postaci sprzedaży usługi poniżej kosztów jej świadczenia? (zalecenia Komisji Rewizyjnej przyjęto w dobrej wierze uznając, iż istnieją uzasadnione podstawy do apelu lub będzie on pełnił przynajmniej funkcję prewencyjną wobec członków Łódzkiego Oddziału PSRWN – przyp.).

Jakie może być zagrożenie dla członka ignorującego powyższy apel?

Bez stosownej uchwały Zarządu – żadne!

Czy podjęcie uchwały w sprawie sankcji dyscyplinarnych wobec członków stowarzyszenia kalkulujących ceny swoich usług poniżej minimalnej stawki godzinowej może grozić interwencją UOKiK?

W świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zarzut praktyk monopolistycznych byłby w tej sytuacji nieuzasadniony, gdyż konkurencja sprowadzałaby się do doświadczenia i umiejętności organizacji pracy w wywiązaniu się z podjętego zobowiązania, a w ramach postępowania wyjaśniającego organizacja zawodowa mogłaby stwierdzić, czy usługa została wykonana z naruszeniem przywołanej na wstępie zdania ustawy.

Pozostaje jednak inny problem.

Czy w skrajnym przypadku – gdy rzeczoznawca majątkowy zostanie wykluczony ze stowarzyszenia – może on funkcjonować jako przedsiębiorca w rozumieniu art. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poza uznaną, krajową organizacją zawodową?

Stosownie do art. 175 ust. 1 ugn „rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 174 ust. 3 i 3a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.

Wprawdzie z treści art. 175, ust. 6 wynika, iż:

„Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Komunikat o uzgodnieniu standardów zawodowych zamieszcza się w Dzienniku Urzędowym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.”

nie mniej ten sam minister w odpowiedzi na zapytanie Prezesa Polskiej Izby Rzeczoznawstwa Majątkowego w sprawie stosowania standardów zawodowych zajął następujące stanowisko:

Pełna swoboda w wyborze standardów, o której mowa w przywołanym fragmencie odpowiedzi ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej nie może naruszać praw autorskich organizacji zawodowej, która je opracowała.

Jakkolwiek przynależność do stowarzyszenia zgodnie z ustawą z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U.01.79.855 ze zm.) jest dobrowolna, rzeczoznawca majątkowy będący przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w zw. z art. 175 ust. 1 ugn, nie może – pozostając niestowarzyszonym –  korzystać w nieuprawniony sposób z własności intelektualnej organizacji zawodowej, deklarując jedynie w swoich operatach szacunkowych ich zgodność z standardami zawodowymi organizacji zawodowej której nie jest członkiem.

Takie postępowanie narusza prawa autorskie organizacji zawodowej, która w związku z umocowaniem wynikającym z ugn opracowała standardy zawodowe i oczekuje, jak każdy przedsiębiorca w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zwrotu choćby części nakładów poniesionych na ich przygotowanie, w postaci składek członkowskich, a która jednocześnie sprawując nadzór nad swoimi członkami ma prawo egzekwować ich stosowanie.

Przy takiej argumentacji mógłby podniesiony zostać zarzut, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 zdanie drugie ustawy Prawo o stowarzyszeniach:

Nikt nie może ponosić ujemnych następstw z powodu przynależności do stowarzyszenia albo pozostawania poza nim.”

jednak w art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa o stowarzyszeniach ustawodawca wyłącza organizacje społeczne działające na podstawie odrębnych ustaw:

1. Przepisom ustawy nie podlegają:

1) organizacje społeczne działające na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

uzupełniając w ust. 2 tegoż artykułu:

„2. Do organizacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, w sprawach nieuregulowanych odrębnie stosuje się przepisy ustawy.”

Jak się wydaje, nakaz wynikający z art. 175 ust. 1 ugn, a odnoszący się do wykonywania czynności zawodowych zgodnie ze standardami zawodowymi ustalonymi przez organizację zawodową, dopóki nie staną się one aktem normatywnym, o którym mowa w art. 4 ustawy  dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.06.90.631 ze zm.), realizującym delegację ustawową poprzez uzgodnienie z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej może być wypełniany z uwzględnieniem ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zakresie w jakim ustala on reguły postępowania rzeczoznawcy majątkowego, a nie metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne, o których mowa w art. 1 ust. 21 tejże ustawy:

21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

(w ochronę praw autorskich wpisuje się zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych również tłumaczenie Międzynarodowych Standardów Wyceny, zastrzeżone prawami autorskimi Międzynarodowego Komitetu Standardów Wyceny:

Art. 2. 1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

– przyp.).

Nabycie egzemplarza standardów zawodowych danej organizacji zawodowej nie może uprawniać do deklarowania zgodności operatu szacunkowego z kupioną publikacją, jeżeli jego autor pozostaje poza strukturami tej organizacji, chyba że uzyska od niej – na taką deklarację – zgodę.

W przeciwnym razie organizacja zawodowa narażona jest na uszczuplenie wpływów pozwalających jej na wywiązywanie się ze statutowych obowiązków wobec swoich członków, którzy de facto utrzymują korzystających, a niestowarzyszonych rzeczoznawców majątkowych.

Podjęte już w 1999 r. starania PFSRM o ustalenie godziwych wynagrodzeń, dowodzą, że problem zanany jest od wielu lat, ale do dziś nie udało się przygotować właściwego środka zaradczego, który jednocześnie nie naruszałby powszechnie obowiązującego prawa.

Datowany na dzień 17 sierpnia 2005 r. projekt „Kierunki rozwoju zawodu rzeczoznawcy majątkowego” opatrzony podtytułem „Cele, kierunki, zdania” autorstwa:

 

 

przygotowany pod egidą Federacji jedynie podzielił stowarzyszonych i sfederowanych rzeczoznawców majątkowych po tym, jak zaproponowano w nim wprowadzenie specjalności i specjalizacji rzeczoznawcy majątkowego (str. 10):

„Wskazane jest jednak, aby w miarę nabywania przez rzeczoznawcę majątkowego szczególnych umiejętności, mógł on uzyskać potwierdzenie wyspecjalizowania się w pewnym zakresie. Uzyskiwanie potwierdzenia specjalności i specjalizacji nie powinno być obligatoryjnym obowiązkiem rzeczoznawcy majątkowego, wynikającym z przepisów prawa, ale wynikać z woli zainteresowanego, który w ten sposób zwiększa swoją atrakcyjność na rynku.”

nie wskazując, kto i za jakie wynagrodzenie miałby prawo realizować wolę zainteresowanego i „segregować” stowarzyszonych rzeczoznawców majątkowych.

Sugestia, iż:

„Kompetencje w zakresie potwierdzania specjalności i specjalizacji przysługiwać powinny organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. W celu ujednolicenia kryteriów oraz nadania rangi specjalnościom i specjalizacjom wskazane byłoby powołanie odpowiedniego zespołu, (komisji), przy PFSRM lub innej organizacji o zasięgu krajowym.”

jest tak ogólna, że może napawać jedynie obawami, co do czystości intencji twórców Projektu, którym w zamyśle przy jego opracowaniu – jak można przypuszczać –  bardziej przyświecał cel finansowy, niż mający podnieść rangę zawodu lub dbałość o faktyczne zabezpieczenie interesów rzeczoznawców majątkowych stowarzyszonych w organizacji zawodowej.

Pamiętać należy, że ten sam Projekt w ostatnim zdaniu pkt. 5 „Wzmocnienie roli norm zawodowych” ((B) Kierunki działania, str. 7) przewiduje:

„Standardy powinny pozostawać w zgodności z międzynarodowymi standardami wyceny, szanując jednocześnie specyfikę polskiego prawa.”

Sugestia ta, w kontekście propozycji nadawania specjalności i specjalizacji wydaje się nielogiczna i niespójna, iż trudno dziwić się, że Projekt wywołał negatywne reakcje wśród  stowarzyszonych rzeczoznawców majątkowych.

Trudno sobie wyobrazić, aby z podobną propozycją wystąpiła np. Naczelna Rada Adwokacka, czy Krajowa Rada Notarialna, jako wizją rozwoju zawodu adwokata, czy rejenta.

Międzynarodowe Standardy Wyceny – obowiązujące w chwili opublikowania Projektu – w definicjach Kodeksu postępowania (pkt 3.2, tiret 3) wskazują na warunki ograniczające w wycenie:

„Warunkami ograniczającymi są ograniczeniami narzuconymi w wycenie. Mogą być one narzucone:

  • przez przepisy prawa.”

przez co zapis w Projekcie o „jednoczesnym poszanowaniu specyfiki polskiego prawa” pozwala postawić tezę, iż jego autorom umknęła z pola widzenia ta reguła.

W Kodeksie postępowania Międzynarodowych Standardów Wyceny (pkt 3.3) zawarto w zdaniu wprowadzającym następującą regułę:

„Rzeczoznawca majątkowy jest osobą posiadającą odpowiednie kwalifikacje, zdolność  i doświadczenie niezbędne do przeprowadzenia wyceny.”

a zatem proponowane w Projekcie specjalizacje i specjalności to nietrafiony pomysł, w szczególności, gdy w pkt 5.5.1. Kodeksu postępowania MSW (Kompetencje zawodowe) nakazuje się:

„Przed przyjęciem zlecenia lub zawarciem umowy, rzeczoznawca majątkowy musi prawidłowo określić przedmiot i cel wyceny oraz uzyskać pewność, że ma odpowiednie doświadczenie i wiedzę do jej wykonania, […]”

Z jednej strony w Projekcie przewiduje się stosowanie norm w wycenie zgodnych z Międzynarodowymi Standardami Wyceny, a z drugiej zaprzecza się fundamentom na których są one oparte, czyli Kodeksowi postępowania będącego autonomicznym kodeksem etyki zawodowej każdego rzeczoznawcy majątkowego, który deklaruje ich stosowanie.

W Projekcie pojawił się pomysł zasługujący częściowo na aprobatę, a który do dnia dzisiejszego nie doczekał się jednak realizacji (część C – Zadania do wykonania, pkt 40).

„Propagowanie w środowiskach lokalnych minimalnych norm pracochłonnościowych na wykonywanie powtarzalnych czynności przez rzeczoznawców majątkowych, oraz ustalenie minimalnej stawki godzinowej.”

Komentarz:

„Szerzący się dumping w oferowaniu przez rzeczoznawców cen usług jest zjawiskiem patologicznym i wpływa ujemnie na jakość tych usług oraz na stosunki pomiędzy rzeczoznawcami. Działania ograniczające tę patologię są w gestii przede wszystkim sfederowanych stowarzyszeń.”

O ile „minimalne normy pracochłonnościowe” mogłyby zostać potraktowane jako działania monopolistyczne ignorujące wyrok Sądu Antymonopolowego, o tyle ustalenie minimalnej stawki godzinowej takiego zagrożenia nie wywołuje w zw. z art. 174, ust. 5 ugn.

W komentarzu do Kierunków działania (część B, pkt 9) Projektu do którego nawiązuje niniejszy apel w pierwszych trzech zadaniach stwierdza się:

„Istniejący system nadawania uprawnień a priori zrównuje w prawie osoby z wieloletnim doświadczeniem jak i te, które niedawno uzyskały uprawnienia i nie posiadają doświadczenia zawodowego do podejmowania się skomplikowanej wyceny.

Duża konkurencja na rynku zleceń, powszechnie obowiązujący system przetargów, niska świadomość odbiorców wycen sprawiają, że głównym kryterium wyboru oferty jest wysokość wynagrodzenia za wycenę a nie umiejętność dająca gwarancję poprawności jej wykonania.

Choć w momencie wyboru wykonawcy takiego zlecenia jest to sprawa indywidualna, to konsekwencje źle wykonanej wyceny ponosi całe środowisko.”

Wyłuszczone fragmenty drugiego zdania to jeden z głównych powodów przywołania tego historycznego już Projektu, gdyż komentarz zawarty następnym punkcie Kierunków działania utwierdza w przekonaniu, że chęć segregacji zawodowej, nazwana certyfikacją ma inny cel, niż próba rzeczywistego uzdrowienia występującej patologii w postaci dumpingu.

Jakie narzędzia proponują autorzy Projektu?

„Narzędziem tym może być cykliczna certyfikacja, bowiem proces certyfikacji daje możliwość nadzoru nad rzetelnym i etycznym wykonywaniem zawodu, a formuła zawodu jest dobrze znana i postrzegana w gospodarce oraz wpisuje się w wymogi wynikające z globalizacji.”

Postulują jednoczenie:

„12. Zdecydowanie egzekwowany powinien być w praktyce Kodeks Etyki Zawodowej.

Wdrożenie przepisów Kodeksu może przyczynić się do pożądanej eliminacji ze środowiska nierzetelnych rzeczoznawców a tym samym przyczynić się do wzrostu autorytetu pozostałych rzeczoznawców majątkowych i ich prestiżu.

13. Wypracowanie sposobu eliminowania z zawodu osób łamiących zasady Kodeksu Etyki Zawodowej, osób nierzetelnych, kompromitujących swoimi działaniami środowisko rzeczoznawców.”

choć Kodeks postępowania stanowiący fundament Międzynarodowych Standardów Wyceny   z definicją rzeczoznawcy majątkowego (pkt 3.3, tiret 4, tj.: „Rzeczoznawca majątkowy powinien być osobą cieszącą się dobrą reputacją, która jest członkiem uznanej krajowej organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych) pozwala – w zw.   z art. 175 ust. 1 ugn – w dość prosty sposób zaradzić przywołanym wyżej postulatom.

Jak już wspomniano, zalecenia Komisji Rewizyjnej przyjęto w dobrej wierze uznając, iż istnieją uzasadnione podstawy do apelu lub będzie on pełnił przynajmniej funkcję prewencyjną wobec członków Łódzkiego Oddziału PSRWN, jednak w mojej ocenie, zmora dumpingu zagnieździła się poza Stowarzyszeniem.

Apel powyższy nie powinien przyczynić się do dalszych podziałów, a wręcz przeciwnie. Skoro sprawa dotyczy pryncypiów w zawodzie, warto podjąć starania o jego rozpowszechnienie.

Starania, aby zapłata za dobre usługi była godziwa i cel ów, jako wspólny został osiągnięty mogłyby zostać rozpoczęte poprzez nagłośnienie sprawy przez  inne stowarzyszenia  i przekazany kandydatom na Prezydenta Federacji, jako gremialne oczekiwanie środowiska.

 

Łódź, 8 maja 2012 r.

Włodzimierz Paszcza